رقص اوباما با روحانی !!!

از پلاس:

روی جلدهای هفته نامه The Week فوق العاده اند!
علاوه بر زیبایی و جذابیت ظاهری، مفاهیم عمیق و جالبی هم پشت آنهاست. درباره طرح روی جلدِ شماره این هفته ی دِ ویک، نکات زیر به نظرم رسیده:

- در رقصِ اوباما و روحانی، اوباما در نقش مرد و روحانی در نقش زن رقاص است
- مرد (اوباما) دست بالاتر و قدرت برتر را در رقص (مذاکرات) دارد
- بینندگانِ رقص (ناظران مذاکرات) به جلوه گری ها و عشوه ریزی های زن (روحانی) زل زده اند. این خانمِ رقاص است که با خرج حیا و نجابت خود، توجه همه را جلب کرده (جلب توجه جهان به افول استکبار ستیزی و انقلابی گری ایران)
- پرستیژ و ابهت مرد (اوباما) با شرکت در این رقص (مذاکرات) دچار خدشه نمی شود (آمریکا در مذاکرات بر سر حقوق بدیهی ایران مذاکره می کند، قرار نیست ذره ای لطمه به حقوق آمریکا و قدرتش وارد شود)
- اوباما کتی به رنگ مورد علاقه روحانی پوشیده تا ظاهرا خودش را همراه با او جلوه دهد
- نرمش قهرمانانه به وضوح از تن و بدن روحانی می بارد
- چشم روحانی به دهان اوباماست؛ دهان باز، میمیک صورت طماع گونه و زبان نیمه بیرون آمده ی روحانی نشان می دهد که یا طمع کرده این گل خوش رنگ و لعاب (امتیاز رفع تحریم ها) را از اوباما بگیرد و یا منتظر است اوباما حرکت بعدی رقص دیپلماتیک را به وی دیکته کند
- چشم اوباما به بینندگان خارج صحنه (اسرائیل و کنگره) است. وی می خواهد این ناظران قدرتمند و موثر را نیز از این دَنس دیپلماتیک راضی نگه دارد اما روحانی تنها در صدد بالا بردن کیفیت هم آغوشی خود با اوباماست و به خارج از صحنه کاری ندارد
- موجودیت و تعادل روحانی به اراده آمریکا گره خورده. اگر اوباما در میانه ی رقص، روحانی را رها کند؛ وی به طرز فجیعی به زمین خورده و دچار شکست عشقی خواهد شد

/ 0 نظر / 194 بازدید